KRÓL WZGÓRZA
ST. LOUlS, ROK 1933
''Szeč lat temu, o poranku 20 maja 1927 roku,
wyrwał mnie ze snu dzwonek telefonu.
Spojrzałem na budzik. Dochodziła 5.00.
Wiedziałem, że o tej godzinie mogła dzwonič
tylko jedna osoba.
l tak też było.
'Słucham' - powiedziałem. W słuchawce co zatrzeszczało.
'Aaron, tu Charles Lindbergh.
Dzwonię z toru Roosevelt Field na Long lsland.
Testujemy silnik'. 'W porzašdku' - powiedziałem.
'W czym mogę pomóc?' A on na to:
'Pamiętasz naszaš rozmowę o locie przez Atlantyk?'
Powiedziałem, że tak.
Zmusił mnie do zachowania naszych rozmów w tajemnicy.
'Sytuacja wyglašda następujašco'.
'Wyruszam za kilka godzin, o 7.50.
Chciałem się ciebie poradzič w kwestii jedzenia.
Szacuję, że lot potrwa jakie 34 godziny
i chciałem zapytač, co mam zabrač do jedzenia'.
Odpowiedziałem, że najlepsza będzie kanapka z serem.
l dodałem: 'Nie zapomnij zabrač musztardy'.
Rozemiał się.
'Na tobie zawsze można polegač. Wylę ci telegram z Paryża'.
'Powodzenia' - szepnałem i odłożyłem słuchawkę.
Słuchałem uważnie radia, wyczekujašc na wiadomoci na tematjego lotu.
Nie bałem się o niego.
W razie niebezpieczeňstwa miał za siedzeniem
łód ratunkowaš.
Kiedy Spirit of St Louis wylašdował w Paryżu 33,5 godziny po starcie,
wrzasnałem tak głono, że szyby w oknach zadrżały.
Dwa dni póniej otrzymałem telegram.
'Przepraszam, że cię obudziłem.
Miło mi było usłyszeč twój głos.
Ser smakował wymienicie, twój przyjaciel - Chaz'''.
Koniec.
Dziękujemy, Aaron. To było... bardzo nowatorskie.
Moja matka była starszaš na weselu Lindbergha.
Serio?
Jako ostatni swe wypracowanie przeczyta Billy Thompson.
Bohaterem, o którym pisał, jest John D. Rockefeller.
''Moim bohaterem jest John D. Rockefeller,
ponieważ mimo to, iż jestjednym z najbogatszych ludzi na wiecie,
nie zapomniał o swych korzeniach.
Wspomaga organizacje charytatywne
i rozdaje jałmużnę napotykanym na ulicy
biedakom''.
HOTEL lMPERlUM
- Czeč, Aaron. - Dobry, panie Sandoz.
Sullivan.
Nie ma dnia, żeby nie wpadł w tarapaty.
Dziwisz się, że cię złapali?
Zabrałe mu deser.
Upominałem cię: podbieraj żarcie tylko grubasom
i nie kradnij nigdy deseru.
Chłopak nie tknał lunchu, jada tylko deser.
- Wiem. - Odesłali cię do pana Stillwatera?
- Tak. - Nie zdradziłe mu, gdzie mieszkamy?
Nie. Złapał mnie za szyję jak jaki sęp.
- Nie mogłem mówič. - To dobrze.
CYGARETKl PETlT BOUQUET WARTE ZACHODU!
- Patrz, to ta gruba winia Burns. - Proszę zejč z ulicy.
Hej! Stač! Proszę się pospieszyč!
Jazda!
Proszę zejč z jezdni.
Ruszaj się, kolego. No już. Tak, tak.
- Kiedy nauczysz mnie grač w kulki? - Mówiłem ci już.
lstotnych rzeczy musisz nauczyč się sam.
- Kto wie najważniejsze rzeczy? - Tato.
Lester. A kto go tego nauczył? Nikt.
- Chcę byč tak dobry jak ty. - Posłuchaj...
Wybierz sobie dwie.
Nie tę.
Tę też nie.
Zdecydowanie nie tę.
No to które w koňcu mogę?
Proszę, masz.
- Zacznij čwiczyč. - Tobie zostały najlepsze.
No to oddawaj.
- Nie. - Przestaň narzekač. Chod.
- Czeč. - Czeč.
Niedawno wiozłam waszego ojca. Czytałjaki list.
Z fabryki?
Czeka na list z fabryki zegarków. Zegarki to popłatny interes.
Skašd mam wiedzieč, od kogo?
Pisany na maszynie czy ręcznie?
- Ręcznie. - To pewnie nic ważnego.
Czekaj!
Stanałe na czarne.
- Słyszysz? - Co?
- Chod. - Potrzebne mi moje farby.
Akwarele i kilka pędzli.
- Pan Desot nie pozwala. - Ale...
Jak mam zarobič na opłacenie czynszu,
skoro nie mogę korzystač z materiałów?
Nie mam pojęcia.
lle by wział za wpuszczenie mnie do pokoju na pięč sekund?
Znacznie więcej niż masz.
Mamo, on...
- Czy kto umarł? - Nie.
To co się stało?
Podjęlimy z matkaš decyzję.
- Ty jaš podjałe. - Zgodziła się ze mnaš!
Przyznałam ci rację, że nie mamy wyjcia, a to nie to samo.
Powiedz im, Ericu.
Sullivan wyjedzie na trochę.
Co takiego?
Zatrzyma się u wuja Nathana, dopóki nie staniemy na nogi.
W ten sposób zaoszczędzimy co najmniej dolara tygodniowo.
Mogę zarobič dolara tygodniowo.
Czyżby? Koňczy ósmaš klasę, a uważa się za żywiciela rodziny.
- Ericu. - Jest na to za mały!
- Wylijcie mnie. - On pojedzie. Koniec, kropka!
Czemu wpadlicie tu, jakby się paliło?
Tak nie wypada, młodzieňcze!
Widzielimy, jak wyrzucili Sandoza z pokoju.
Tego z trzeciego piętra?
Mówiłe, że na trzecim to się nie zdarza.
Mam poważanie u Desota. O nic się nie martw.
Dzięki temu mamy pokój z dwoma oknami.
Z nawietlem będzie trzy.
Wie, że Sid Goodman da mi robotę przy sprzedaży zegarków.
Wie, że szykuje mi się praca z programu robót.
A kiedy do tego dojdzie,
zadzwonię do swojego kumpla, Donalda Millera,
i przeniesiemy się do mieszkania na osiedlu Carleton Court.
Mogę wziašč Skoczka?
Nie. Nie możesz wziašč kanarka do autokaru. Nie!
- Pojedzie autokarem? - Tak.
Czemu go nie zawieziesz?
Nie mogę go zawieč. Komornik tylko czeka, żeby zajašč mi auto.
Zresztaš nie mam pieniędzy na benzynę.
Nie mam nawet na opłacenie dentysty dla mamy.
Nic mu nie będzie. Duży z niego chłopak, prawda?
Widzisz?
Zaczekajcie.
- Dokašd to? - Zostawię Lesterowi wiadomoč.
Nie możesz zapukač do drzwi?
- Obudziłbym jego mamę. - Jest chora?
- Nie widziałem jej. - Pewnie, że jest chora.
Boli jaš krzyż od podnoszenia twoich wiadomoci.
Chod już.
Podrażniona luzówka nosa...
...ułatwia oddychanie...
Bašd grzeczny.
Do zobaczenia, synu.
Chod, Sull.
Nie chcę wyjeżdżač!
Nic się nie martw. Zarobię trochę grosza i sprowadzę cię z powrotem.
- Jak? - Jeszcze nie wiem.
Lester co wymyli.
Nie martw się o Skoczka. Będę się nim opiekował.
Do zobaczenia.
Spróbujmy jeszcze raz.
Prawda czy fałsz: Walter Emmins musiał pojechač do szpitala,
bo dotykał stale swojego pępka i nabawił się infekcji.
- Miał operację. - Fałsz.
To prawda. Nie będzie go w szkole przez trzy tygodnie.
No dobrze, jeszcze raz.
Prawda czy fałsz?
Dzi po szkole
wlizgnałem się przez trybuny na stadion baseballowy.
ldašc do toalety widziałem, jak Pepper Martin rzuca na trzeciaš bazę.
Zobaczył mnie i rzucił mi gumę do żucia.
- Prawda. - Fałsz.
Mam cię.
Problem w tym,
że muszę ci wierzyč na słowo.
To prawda.
Dobranoc.
Obiecałe, że zagrasz. Nie wymigasz się.
- Nigdzie nie pójdziesz. - To nie fair.
Kład kulki na ziemię, bo popamiętasz.
- Nie mam czasu się kłócič! - W porzašdku, Billy?
Spadaj, płotko.
Miał z nami grač o dziesięč kulek, a teraz się wymiguje.
- lch kulki saš gorsze. - Podobnie jak twój stary.
Zagrajmy debla. My przeciwko wam.
Billy wyłoży pięč swoich kulek, a ja pięč swoich.
- Dobra. - Umowa stoi.
Dobra. Raz, dwa, trzy, rzucamy.
Pozwolimy wam zaczašč.
Zaczynaj, Billy.
Uwaga.
Cholera! Jak mogłe nie trafič?
Przepraszam.
Rety!
Gra zakoňczona, panowie.
Poszczęciło ci się.
- Frajerzy. - Racja.
Nie grałem wczeniej w kulki.
Wolne żarty.
Wpadniesz do mnie na oranżadę?
Jasne.
Spójrz, Billy. To ten akwizytor, o którym ci mówiłam.
- A, tak. - Nie rozumiem go.
Nikt nie kupi od niego wieczki, której nie można zapalič.
Przebiorę się w jakie domowe ciuchy.
- Jeli można. - Jasne.
A niech mnie.
- Podpisana przez Peppera Martina? - Tak, dostałem jaš od ojca.
Leży na razie bez użytku, ale może kiedy będzie co warta.
Masz fajnego ojca.
Lubisz ptaki, Aaron?
Tak. Mam w domu kanarka.
Masz kanarka? Ja też!
lle masz tych kanarków?
Na razie tylko jednego.
Potrafi brač z ust winogrona,
a jak wystawię palec, siada na nim.
- Ekstra. - Tak. Czemu masz ich aż tyle?
Hoduję je. To moje hobby.
Sprzedaję je panu Farleyowi ze sklepu zoologicznego.
Serio? lle za nie dostajesz?
- Trzy dolary za sztukę. - Rety!
Chcesz w to wejč? Pomówię z panem Farleyem.
- Ale ja mam tylko Skoczka. - Dam ci samiczkę.
Samiczki nie saš nic warte, bo nie piewajaš.
Serio? l to wystarczy?
Potrzebna ci będzie klatka rozrodowa, zwykła duża klatka się nada.
No i jeszcze kilka drobiazgów.
Masz, znajdziesz tu wszystko, co trzeba wiedzieč o hodowli.
HODOWLA KANARKÓW
Spójrz na tę pięknisię.
Hej.
A może zostałby na kolację?
Nie mogę.
Mama urzašdza turniej gry w mahjonga. Prosiła, bym na nim był.
Urzašdza turniej w domu?
Niezupełnie...
Do czasu zakoňczenia budowy naszego domu, zatrzymalimy się w hotelu.
- Turniej odbędzie się w sali balowej. - Jaki dom budujecie?
Zwykły, taki jak ten.
Czym się trudni twój ojciec?
Jest pilotem.
- Rety! - To bardzo interesujašce.
l stašd pewnie znasz Charlesa Lindbergha.
Tak.
Jakimi samolotami lata?
Wykonuje loty dla rzašdu. Nie wolno mi o tym mówič.
- Zdrad chočby rašbek tajemnicy. - Słyszałe, co powiedział.
Nie wolno mu.
Zapewne wolałby, gdybymy nikomu o tym nie mówili.
Prawda?
Prawda, proszę pani.
Wiem, że je ukradłe. Widziałem cię! Oddawaj!
- Nie mam żadnych jabłek! - Widziałem cię!
Oddawaj! No już! Oddawaj!
- A jednak się znalazło. - Nie!
To moja ulica, mój róg.
Nie oszukasz mnie. Niech cię jeszcze raz przyłapię,
a pójdziesz za kratki! A teraz zmiataj! No już!
Jechač!
- Co tam masz? - Kanarka.
- Przecież masz już kanarka. - Tak, samczyka.
To jest samiczka.
Zajmę się hodowlaš. To się teraz opłaca.
Nie wiem, skšd bierzesz tyle energii.
- Czeč. - Czeč, Ella.
- Co tam masz? - Kanarka.
Przecież masz już jednego.
Tak, ale to jest samiczka. Zajmę się hodowlaš kanarków.
Miałam kiedy kanarka.
Saš doč nerwowe, nie uważasz?
Osobicie wolałabym kotkę.
Nazwałabym jaš Stephanie.
- Jak jaš nazwiesz? - Muszę... wpucič jaš do klatki.
Okej. Może zobaczymy się póniej?
Dobra, jasne.
- Czeč, mamo. - Witaj.
- Co tam masz? - Billy Thompson dał mi kanarka.
- Przecież mamy już kanarka. - Wiem.
To samiczka.
Pan Farley ze sklepu zoologicznego płaci trzy dolary za młode.
- Aż tyle? Jeste pewien? - Tak.
Billy mówi, że samiczki składajašzwykle po cztery jajka,
więc mamy już 12 dolarów.
Sullivan mógłby wrócič do domu.
Byłoby wspaniale.
- Gdzie tata? - Sprzedaje wieczki.
Nikt ich od niego nie kupi. Mógłby sprzedawač pożyteczne rzeczy.
Robi, co może.
- Lester tu był? - Chyba tak.
Wsunał to pod drzwi.
Musisz zakładač to paskudztwo na głowę?
To jest czapka, mamo.
Czapkę nosi się na głowie.
Co ty wyprawiasz, smarku?
Wiesz co o golfie?
Nie bardzo.
Cholera.
Rodzice odesłali Sullivana do wuja.
Ciesz się, że w ogóle masz brata.
Gra w golfa sporo chyba kosztuje.
Nie będziesz grał, tylko nosił graczom kije.
Jestem na dobrej stopie z szefem. Kilka razy trzeba się będzie
podzielič zapłataš. Ale na poczatek zostanie ci 50 centów.
- Nie pogardzę 50 centami. - Nikt by nie pogardził.
Rozróżniasz kije?
- Wiem, jak wyglašda putter. - Wspaniale. To nie jest trudne.
Saš drewna - drivery, woody nr 2, trójki, rozpoczynajašce.
Żelaza: jedynka, dwójka, trójka, czwórka,
piatka, szóstka, siódemka, ósemka, dziewiatka.
Dajesz mu to, o co poprosi.
Postaram się, żebymy szli razem. Dasz sobie radę.
- Muszę lecieč. - Dokašd?
Muszę je odłożyč, zanim Ben się zorientuje.
Jak ci się je udało wydostač z magazynu?
Pozwól ze mnaš na korytarz. Musimy porozmawiač.
Oczywicie.
Zostałam poinformowana,
iż adres, który nam podałe, jest nieaktualny.
Przeprowadzilimy się.
Trzeba nas było o tym powiadomič.
Chodzi o możliwoč kontaktu z rodzicami.
Rejonizacja wpływa też na to, do jakiej szkoły chodzisz.
Możliwe, że powiniene chodzič do Clarka, a nie do Deweya.
Wiem, ale mieszkamy nadal w tej samej dzielnicy.
Podaj mi więc aktualny adres.
Carleton Court,
przy 4519 Riley Street.
Ewentualne listy proszę adresowač do Donalda Millera.
- Do Donalda Millera? - Tak.
Mój ojciec pracuje dla rzašdu, zdarza się, że nasze listy ginaš.
Podejrzewamy, że to szpiedzy.
List zaadresowany do Donalda Millera nie zostanie przechwycony,
bo nikt nie będzie podejrzewał, że to do mojego ojca.
Rozumiem.
- Donald Miller? - Tak.
To doč skomplikowane, ale to jedyny sposób,
aby list dotarł do rašk ojca.
Rozumiem.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Flora Fina.
Znowu zbierasz pety, wschodniaku.
Dlatego z ciebie takie chuchro.
To nie pet, tylko piercieň cygara.
Jeste złodziejem jak ten żydek, jak mu tam.
- Lester. - Nazwisko!
- Silverstone! - Silverstone.
A gdzie twój staruszek?
Czyżby fryc wrócił do ojczyzny?
Nie, jest tutaj.
Nie widuję go ostatnio. Kto mu ukradł auto?
Nie.
To gdzie je trzyma? Za domem? Musiałje gdzie ukryč.
Nie wiem, chyba tak.
Chyba tak?
Chod no tu.
Uważaj na to, co mówisz.
Czarne.
Hej!
Tak, ty.
Chod no tu.
Chcesz robotę?
MAGAZYN
Zanie to do pokoju 3-1-0.
310, zrozumiano?
Co za to dostanę?
Będziesz miał u mnie chody.
- Aaron. - Dzieň dobry, panie Mungo.
Widzę, że Brat Ben zwerbował cię do służby.
Tak.
- Podoba ci się moja laska? - Tak, jest znakomita.
Zrobiona z koci nożnej nosorożca.
- Zapłaciłem za niaš sto dolarów. - Sto dolarów?
Dawno temu.
Kiedy tacy jak ja odpalali cygara przy pomocy banknotów.
A włanie. Jak twoja kolekcja piercieni cygar?
Nie najgorzej.
- Dam ci znač, gdybym co znalazł. - Dziękuję.
- Do widzenia, Aaron. - Do widzenia.
Przyszedł.
Czeč.
- Co się stało? - Twoja matka ma...
Ericu.
Specjalista zdecydował, że powinnam wrócič na jaki czas do sanatorium.
Byłjednak pełen nadziei.
Zostanę tam przez miesiašc lub dwa.
Martwię się tylko...
- ...że zostaniesz sam. - O czym ty mówisz?
Nie będzie sam. Ja z nim zostanę.
Martwię się o to, kto się tobašzaopiekuje.
Potrafi o siebie zadbač. Zaczekalimy, bo chciała.
Musimy tam dojechač przed 18.00. Wiesz, jak to daleko.
Możesz...
Możesz mnie odwiedzač w każdaš niedzielę.
Oprócz dwóch najbliższych.
Nie wpuszczaš go do rodka. Wiesz, jak tam jest.
- Dokašd to? - Pożegnač się z mamaš.
- Przecież się pożegnałe! - Chcę to zrobič porzašdnie.
Wiesz, jaka jest uczuciowa. Nie chcesz zrobič sceny, co?
Grzeczny chłopak.
Ten to ma szczęcie.
Cholera, slajs!
O, jest.
Wyczyč mi piłkę, synu.
Hej, co tak długo?
- Przepraszam na chwilę. - Mały!
Rzuč mi tę cholernaš piłkę!
Nie włożyłe jej w dziurkę?
Nie, prosto do rodka.
Wspaniale.
Co ten mały sobie wyobraża? To nie zabawa.
Nic dziwnego, że tak pędzę. Przepadło mi uderzenie za 3 dolce.
Odbicie po ziemi też pewnie zawalę.
Nie przejmuj się.
- Skašd miałem wiedzieč...? - Nie przejmuj się.
ld do domu. Załatwię to jako. Można zarabiač i na inne sposoby.
Chwila doskonałego spokoju.
Jadłem dzi lunch z Billym. Chce wyskoczyć razem na miasto.
Nie chcę. Trzeba będzie jechać tramwajem.
Tak, Janie Pani. Mamy Wielki Kryzys.
To nie fair. Droga pod górkę cišgnie się w nieskończonoć.
- Jest tam kto? - Kto tam?
Ella.
- Czeč. - Czeč.
Mogę zobaczyč małe kanarki?
Nie wykluły się jeszcze z jajek.
Będę je mogła zobaczyč, jak się wyklujaš?
Jasne.
Dzięki.
No to ja...
Masz ochotę na hot doga?
Chcesz posłuchač muzyki?
Bardzo lubię tę piosenkę.
Zataňczymy?
Lepiej mi idzie, jak jestem najedzony.
Chod, piosenka zaraz się skoňczy.
W porzašdku.
- Nie taňczyłe wczeniej. - Nie.
Nadepnałe mi na nogę.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Ella. Ella? Pani McShane!
Proszę pani!
Unie jej głowę, Aaron.
Nic jej nie będzie.
Przepraszam.
- Nie chciałem, przyrzekam... - To nie twoja wina.
Już dawno nie miała ataku.
- Strasznie to wyglašdało? - Ella...
Nie zatrzymujmy Aarona.
Zrobiłam co okropnego?
Miała atak, ale już ci lepiej.
Nie mam ich często.
Tylko wtedy, gdy skoňczaš mi się leki.
Muszę wracač do siebie.
- Przyjdziesz mnie odwiedzič? - Jasne.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Nowe mydło do kšpieli z drobnym...
...przesłaniem. Wystarczy użyć odrobinę.
- Włóż mydło do wanny. - Wedle życzenia.
- Ma pan przecież mydło hotelowe. - Nie będę ryzykował.
Mam ze sobš mydło marki Krilby. Oto napiwek.
- Dziękuję panu. - Mam też dla ciebie radę.
Spróbuj mydła Krilby, a nie będziesz chciał używać innych.
Ten mężczyzna odkrył sekret niebiańskiej kšpieli.
Aaron? Jak się pisze...
- ...''właciciel''? - W-Ł-A
-C-l-C-l-E-L.
C-l-E-L.
Co to jest?
Podanie o pracę w fabryce zegarków Hamiltona z listem polecajašcym
od Sida Goodmana.
Pewniejsze od tej twojej hodowli kanarków.
To zwykła formalnoč. Mam tę posadę w kieszeni.
A praca dla programu robót? A jak zaoferujaš ci obie posady?
Uwierz mi, to byłby najmniejszy z naszych problemów.
Jak przyrzašdzasz tę zupę? Jest smaczna.
- Tym razem bardziej słona. - Smaczna.
- Tak. Nie jest zła. - Smakuje mi.
- Mówiłe prawdę. - Oczywicie.
Obiecanki cacanki. Wiem to z dowiadczenia.
Nie w moim przypadku.
Zwykle biorę gotówkę. Dla ciebie robię wyjatek.
Rozumiem.
Jak mam się do ciebie zwracač?
Thomirus.
Pan Thomirus.
- A co to za nazwisko? - Greckie.
Aaron...
Wpisałam do szkolnych akt adres, który mi podałe.
Dobrze. Dziękuję.
Hej. Chod no tu! Chod no tu, wschodniaku.
Wplatałe się w niezłe tarapaty.
Mówiłe, że twój stary zostawił auto na parkingu.
A to niby co? Co to za auto?
Co to niby jest? Odholujemy je...
- To nie nasze auto. - Nazywasz mnie kłamcaš?
Co ci powiem. To auto twojego ojca.
Dostanie taki mandat, że się nie pozbiera...
To niemożliwe. Ojciec parkuje w uliczce za domem Davidsona.
Ale ze mnie dureň!
Lester, słuchaj.
Ta winia, Burns, wypaplał im, gdzie jest ford.
- Gdzie? - Za domem Davidsona.
- Nie mam kluczyków. - ldziemy.
- Bak jest pusty! - Szybko!
Dobra.
Ty chcesz pchač? Wsiadaj.
Hamuj. Hamuj!
Hamuj. Hamuj, Aaron.
Hamuj, hamuj!
Cholera.
Mam cię!
Przestraszyłem cię.
BENZYNA
Zobacz, co znalazłem.
- Tato. - Aaron.
- Nie uwierzysz... - Muszę ci co pokazač.
- Chod. - Policjant Burns...
Chod, zobacz.
Uwaga.
Towar pierwszej klasy. Piękne, co?
Bajoňska suma.
Patrz. Podpisane przez samego
prezesa fabryki. Jestem ich oficjalnym przedstawicielem
na lowę, Kansas i Oklahomę.
A co z Missouri?
Nie przydzielili mi go.
Darowanemu koniowi nie zaglašda się w zęby.
Już wyjeżdżasz?
Nic się nie martw. Wszystko załatwione.
Większoč zegarków to modele pokazowe.
Nie majašw rodku trybów. Jeden z tych, co miały,
dałem Manny'emu z baru Pod Wiciokrzewem. Będziesz tam chodził wieczorem
na porzašdnaš kolację.
Co zdrowego w stylu watrobianej.
Drugi zegarek dałem Desotowi, mamy u niego 1 7 dolarów kredytu.
Wystarczy dač im co nieco i zostawiaš nas w spokoju.
Masz tu 25 centów na wydatki. Proszę. We.
Nie będzie cię na zakoňczeniu roku.
Wiesz przecież...
...że chciałbym zobaczyč,
jak odbierasz wiadectwo. Ale nie mam wyjcia.
Muszę byč w poniedziałek rano w Davenport.
Zobaczysz się z Sullivanem! Dam ci dla niego kilka kulek.
Nie, nie zobaczę się z nim.
Nie jadę do Keokuk.
Rzucajaš mnie to tu, to tam.
- A kiedy wracasz? - Nie potrafię powiedzieč.
Wrócę, jak tylko będę mógł, bo będę się o ciebie martwił.
Masz adres, na który mógłbym pisač?
Na wypadek, gdybym musiał się z tobaš skontaktowač.
Chyba nie.
Będę jedził od miasta do miasta.
Niedobrze, że mama jest akurat chora.
Powinienem to odłożyč, ale o pracę teraz trudno.
Nie pozwolaš ci tego zabrač.
Desot się zgodził, o ile pokażę im, co biorę.
W koňcu zapłaciłem im 1 7 dolarów.
Odprowad mnie do samochodu.
Samochód!
Dzięki twoim kolegom mamy auto.
lnaczej nie mógłbym pojechač.
Odwiózłbym cię do hotelu,
ale nie mogę się pokazač komornikom.
Posłuchaj, Aaron. Dasz sobie radę.
Mašdry z ciebie chłopak. Bardzo.
Zaraz ci powiem, jak bardzo.
Nie miałe nawet roczku, kiedy twoja mama była w sanatorium.
Płakałe noc w noc. Jak brałem cię na ręce, przestawałe.
Chciałe zwrócič na siebie uwagę. Gdy znowu zaczałe płakač,
stanałem przy łóżeczku ze szklankašzimnej wody w ręku
i powiedziałem: ''Mam zimnašwodę. Przestaň płakač,
bo pożałujesz''. Dalej płakałe. Oblałem cię wodaš i przestałe płakač.
Od tamtej pory, gdy tylko płakałe,
wystarczyło pokazač ci szklankę wody i jak rękaš odjał.
Byłe niezłym mašdralaš.
Bašd grzeczny.
Podeszli nas za pomocaš drewnianego konia.
Konia z drewna.
Aaron. Witaj. Dziękuję.
Wejd. Wejd, proszę.
Lydio, to jest Aaron.
- Aaronie, to Lydia. - Czeč.
Lydia pracuje w hotelu.
Prawda, Lydio?
Czym się zajmujesz?
Pracuje w dziale obsługi klientów.
To niełatwa praca.
Ale dobrze płatna.
Dział obsługi klientów stale poszukuje ludzi...
...ambitnych.
- Spryciarz. - Dziękuję.
Nie, nie trzeba.
To była przysługa.
Ten mały ulicznik ma większaš klasę od ciebie.
Tak.
Nauczka dla nas wszystkich.
BAR SZYBKlEJ OBSŁUGl POD WlClOKRZEWEM
Przepraszam, szukam Manny'ego.
- Chcesz się widzieč z Mannym? - Tak.
Panie Navarro, jaki dzieciak chce rozmawiač z Mannym.
To pan jest Manny?
Jestem włacicielem. Czego chcesz?
Mój ojciec doszedł z Mannym do porozumienia w pewnej sprawie.
Czyżby?
Wyglašda na to, że nie tylko on.
Ale Manny nie poprosił mnie o zgodę.
- Więc wylałem go na zbity pysk. - Ale...
...mój ojciec dał mu drogi zegarek.
Nie widziałem żadnego zegarka.
Miałem dostač kolację.
Przecież ci powiedziałem. Okradał mnie, więc go wylałem.
- Koniec, kropka. - Co dostanę za 25 centów?
Drobnaš przekašskę.
Wolałbym co, co by mi starczyło na dłużej.
W takim razie kup sobie 20 bułek.
To ci starczy na dłużej.
- Dzieň dobry. - Witaj, Aaron.
Czy Ella chciałaby zobaczyč moje kanarki?
Oddaję je wkrótce do sklepu.
Na pewno by chciała, ale nie może.
Miała kolejny atak.
Pojedziemy niedługo do mojej siostry w lllinois.
Jej maż jest lekarzem,
tak będzie lepiej dla Elli.
l co pan powie, panie Yano?
Ładne ptaszki, nie uważa pan?
Zgadza się, panie Farley. Bardzo ładne. Bardzo zdrowe.
- Same samiczki. - Jest pan pewien?
- O, tak, na sto procent. - A niech mnie.
Cały miot.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Nie miałe farta.
Nie rozumiem, jak to się stało.
Masz pięč samiczek.
Samiczki nie piewajaš, nie ma na nie popytu. Przykro mi.
Nie sašwarte nic a nic? Nie mogę ich zabrač do domu.
Mogę ci za nie dač jedynie pół dolara.
Przykro mi, że nie mogę ci zapłacič więcej.
Nigdy do tej pory się z tym nie spotkałem.
Wejd. Spodoba jej się.
Wejd miało.
Stephanie.
Każde z was zostanie wyczytane po nazwisku.
Otrzymacie wiadectwo.
Powrócicie na swoje miejsce i zaczekacie do koňca.
Bylicie wspaniali.
Miłych wakacji.
Aaron.
- Czeč. - ldziesz
na przyjęcie do Billy'ego?
Tak, wybieram się.
Rodzice zabierajaš mnie po przyjęciu na kolację.
Mogę ze sobaš kogo przyprowadzič.
Chciałby z nami pójč?
Tak! wietny pomysł.
Spotkajmy się u Billy'ego i pojedziemy razem.
Tak. To znaczy ''dobrze''.
- To na razie. - Na razie.
Do widzenia.
Poczta do pokoju 309?
ADMlNlSTRACJA POSTĘPU PRACY ERlC KURLANDER
Program robót.
SZ.P. ERlC KURLANDER FABRYKA ZEGARKÓW HAMlLTONA
PlLNE POUFNE
Kurka wodna!
- Kto tam? - To ja, Aaron.
Mówiłem ci, że mama jest chora. Nie wolno ci pukač.
- Co to ma byč? - ldę tak na rozdanie wiadectw.
Spodnie się nie dopinajaš, koszula...
Co ci załatwię. Na kiedy ci to potrzebne?
- Na jutro w południe. - Cholera.
Czemu wczeniej nie mówiłe? Skombinowałbym co.
Mylałem, że będaš dobre.
Dobra, mam pomysł. Wiaże się z tym pewne ryzyko.
- Piszesz się na to? Dobra. - W porzašdku.
ldziemy.
Nie podoba mi się to.
Ukradli to lokatorom.
- A Ben? - Ben to wyszkolony pies.
Moja mama zwykła mówič:
''Psa można nauczyč chodzič na dwóch łapach, ale to wciaż będzie pies''.
Tak.
Kto cię zwiazał.
Pan Sandoz namalował ten portret.
Niezły.
Co to?
Zapłata.
Chyba co znalazłem.
- Les. - Tak?
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Tylko nie puč pary.
Jak ci się podobam?
Wyglašdasz wspaniale.
Chciałabym móc z tobaš pójč.
No cóż... Będzie ci lepiej u ciotki, prawda?
Chyba tak.
Ale jak ty sobie dasz sam radę?
Nie wiem, jako będę musiał.
Znajomoč z tobašto jedyna dobra rzecz, jaka mnie tu spotkała.
ROCZNlK 1933
Gratuluję wszystkim.
Z przyjemnociašwręczę teraz nagrodę za wyniki w nauce
absolwentowi, który może poszczycič się
zdolnociami i postawaš,
jakich oczekujemy od młodych ludzi,
którzy chcaš się dalej kształcič.
Proszę na podium Aarona Kurlandera.
To ty, Aaron. Wygrałe. ld do niego.
Zdobywcy tej nagrody
saš osobami pracowitymi,
kreatywnymi i uczciwymi.
Aaron Kurlander nie stanowi wyjatku.
Jest on dla nas wszystkich przykładem i inspiracjaš.
Dziękuję ci, Aaron.
- l jak ci się podoba? - Niby co?
- Auto, jak ci się podoba auto? - Wspaniałe.
- Znakomite. Czyje? - Jak to ''czyje''? Moje.
- Skašd je masz? - No, wiesz...
Co robisz po przyjęciu u Billy'ego?
- ldę na kolację z Christinaš Sebastian. - Rety! Prawdziwa randka.
- Przečwiczyłe swoje ruchy? - Lester.
- Ona nie jest z tych. - Aha, rozumiem.
- Pokażesz mi swój medal? - Jasne.
Dzięki.
- Czeč. - Czeč.
Zataňczysz ze mnaš?
Jasne.
- Taňczyłe już kiedy? - Raz, ale nie poszło mi za dobrze.
To bardzo proste, nic się nie martw.
Gratuluję nagrody.
A, tak, dzięki.
Kim jest chłopak, który cię przywiózł?
To Lester. Czasami się mnaš opiekuje.
Rozumiem.
Czy twoi rodzice zjedzašz nami kolację?
Nie. To niemożliwe.
- Byli na rozdaniu wiadectw? - Nie.
Wyjechali gdzie?
- Tak jakby. - Dokašd?
Nie mogę powiedzieč.
Nie wiesz, gdzie saš? Nie mówiaš ci takich rzeczy?
Nie mogaš... prawdę mówiašc.
Nie mogli zadzwonič?
- Albo napisač, jeli... - Zaginęli.
Zaginęli?
- Jak to? - Moi rodzice
saš archeologami. Pojechali na ekspedycję
i nie dajašznaku życia, więc musieli zaginašč.
Przykro mi. Mam nadzieję, że nic im się nie stało.
- Czy kto ich szuka? - Tak, wysłano ekipę.
Nie przejmuję się. To się nie zdarza po raz pierwszy.
Muszę na chwilę usiašč.
Jasne.
Co się stało?
Podobno rodzice Aarona zaginęli podczas ekspedycji.
Miałem takie same stopnie.
Wiedzielimy, że dadzaš nagrodę pupilkowi nauczycielki.
Dziewczyny go żałujaš, bo zgrywa pokrzywdzonego.
Oszust. Widziałe jego garnitur?
Skašd on się urwał, z cyrku?
Nie leży na nim. Może nawet nie jestjego.
Mój brat mówi, że tacy biedacy zdarzajaš się co roku.
Saštraktowani w wyjatkowy sposób.
Słyszała, co spotkało rodziców Aarona?
Zaginęli podczas ekspedycji.
Aaron.
Walter słyszał, jak Betty mówiła, że tubylcy pojmali twoich starych
podczas polowania na tygrysy.
Mylałem, że twój ojciec jest pilotem w służbie rzašdu.
Przepraszam. Muszę skorzystač z toalety.
- Aaron! - Aaron!
- Gratulacje! - Wybaczcie.
- Zdałe? - Tak.
- Mam co dla ciebie. - Serio?
GUMA DO ŻUClA
Nauczę cię kiedy robič balony.
Dzięki.
LOKATOR POKOJU NR 309
Ojciec zostawił przecież panu 1 7 dolarów.
To prawda. Ale została jeszcze do zapłacenia
suma 1 72 dolarów.
Bank zwlekał z podjęciem kroków prawnych,
- ale do czasu. - Trzy dni, panie Desot.
Mój ojciec jest gdzie w Kansas.
Rozumiem, ale nic nie mogę zrobič.
Pracuję tu od 25 lat, zaczynałem jako recepcjonista.
Teraz to bank wydaje polecenia.
Niech pan powie w banku,
że mój ojciec ma pracę, ale jest w rozjazdach.
Banku nie obchodzi moje zdanie w tej sprawie.
Nie mam na to wpływu. Bank chce się pozbyč wszystkich z trzeciego piętra
i wynajašč pokoje girlsom. To podobno niezły interes.
Dla banku liczaš się tylko pieniašdze.
Skontaktuj się z krewnymi, może oni będašw stanie ci pomóc.
Przykro mi.
Mamo!
Czy jest tam pani Kurlander?
Aaron?
- Czeč, mamo. - To naprawdę ty.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Tęskniłam za tobaš.
Jak się masz?
Dostała jakaš wiadomoč od taty?
Przysłał mi pocztówkę z Oklahomy.
Samochód mu się zepsuł.
- Czemu pytasz? Czy co się stało? - Nie.
Wszystko gra. Zastanawiałem się tylko, gdzie jest.
Kiedy wrócisz do domu?
Lekarz mówi, że plama na płucu zmniejsza się szybciej.
Kiedy cię wypiszaš?
Tego nie wiem.
Ale wkrótce.
Panie Sandoz!
To ja, Aaron!
WlNDA NlECZYNNA
Błędnym jest przekonanie, że jest zakochany w sobie.
W koňcu miał dziewczynę.
Miała na imię Echo.
SCENA
- Echo. - Echo.
- Kto tam? - To ja, Aaron.
- Witaj. - Dzieň dobry.
- Chciałem zapytač... - Wejd, wejd.
Pamiętasz Lydię, prawda?
- Tak. - Załóż co na siebie!
Przecież nie jestem naga. Jemu to nie przeszkadza, prawda?
Widzisz, podoba mu się.
- Kto tam? - Dostawa jedzenia.
Proszę wejč.
Tutaj.
Gdzie kukurydza?
- Przykro mi, zabrakło nam. - Jezu Chryste.
Gotówka czy kredyt?
Zapisz na moje konto.
Może zostawisz ze dwa kęsy naszemu młodzieňcowi?
Och, nie. Nie trzeba.
Jak będzie pracował na chleb tak ciężko jak ja, to pogadamy.
- To nierealne. - Z tobaš nic nie wiadomo.
Przyszedłem, żeby... Kupi pan mojaš kolekcję piercieni cygar?
- Twojaš kolekcję? - Tak, był niaš pan zainteresowany.
A skašd ta nagła chęč odsprzedania jej?
Brakuje mi pieniędzy, więc...
Nie tobie jednemu.
- Chcaš mnie wykurzyč z pokoju. - Kto?
- Bank, który zarzašdza hotelem. - Mylałem, że Desot tu rzašdzi.
Pan Desot owiadczył mi, że jak nie zapłacę,
- bank mnie stašd wykurzy. - Co ci powiem.
Wpadnij do mnie jutro po południu, zamienimy słowo z panem Desotem.
- Mówi pan serio? - Tak, Aaron.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Wielkie dzięki. - Nie ma za co.
Do zobaczenia jutro.
- Do widzenia. - Pa.
O co ci chodzi?
''Drogi Nathanie, muszę cię poinformować o czym bardzo ważnym.
Dzieci w klasie Sullivana miały stycznoć z chorym
na nieznanš dotšd chorobę - goršczkę nerek.
Chory nie ma objawów miesišcami.
Choroba jest uleczalna, jeli choremu przetoczy się krew
od krewnego, najlepiej brata.
Najlepiej więc będzie, jak odelesz Sullivana do domu
jak najszybciej. Z poważaniem, Eric''.
Lester? Pani...?
Wychodzisz?
Tak. Tylko na chwilę.
No już. Otwórz samochód.
Hej! Lester!
- No już, wsiadaj do wozu! - Mówiłem, że go dorwę.
Żydowskie nasienie. Ty tam!
Trzymaj się na bacznoci - czycimy dzielnicę z brudów.
Chcę mu co oddač.
- Powiedziałem, wsiadaj! - To przecież jego.
- Muszę mu to oddač. - Dobra, byle szybko.
Proszę.
Twój scyzoryk.
Wielkie dzięki.
- Wsiadaj! - No już, jazda.
Hej!
Pozbierasz narzędzia i będziemy kwita.
Wiem, że tam jeste.
To nie fair! Nie minęły jeszcze trzy dni.
Dzieň w taš, czy w taš. Co za różnica?
- Powiem panu Desotowi. - Niby jakim cudem?
Wylesz gołębia pocztowego?
- Pan Mungo z nim porozmawia. - Pan Mungo?
Nie stač go już nawet na jedzenie z Wiciokrzewu.
Jest w podobnej sytuacji, co ty.
W koňcu będziesz musiał stamtašd wyjč.
Będę na ciebie czekał, siedzašc w fotelu i jedzašc trzy posiłki dziennie.
Chyba że poddasz się już teraz.
Nie!
To do zobaczenia.
Jest pan tam? Panie Mungo!
Jest pan tam?
Słuchacie rozgłoni KMLX, głosu...
AARON - TO DO TWOJEJ KOLEKCJl MUNGO
Dziękuję.
Co za koń. Nie zapomnimy tego, czego dokonał w tej gonitwie.
Jest gotowy do następnej...
Co słychač, kolego?
Czeč, Billy. Czeč, Aaron.
Jak się masz? W porzašdku.
Co jadłe dzi na obiad?
Filety rybne.
A ty?
Suchaš bułkę.
l popiłem jašwodaš.
MlĘSO TO PODSTAWA KAŻDEGO DANlA
O, tak, szynka.
Łajdak.
Łajdak!
Sukin...
Sukinsyn!
Wuj Nathan dostał list od taty i odesłał mnie do domu.
Popełnił samobójstwo?
Po drugiej stronie korytarza.
Rety.
McShane'owie wyjechali do lllinois.
Pan Sandoz mieszka w dzielnicy nędzy.
Zostałe tylko ty?
Na to wyglašda.
- Muszę ci co powiedzieč. - Co?
Zaczekaj, wysuň trochę rękę.
Spróbuj.
Dobrze. Trzymałe rękę na podłodze.
Kłykciami palców ręki do dołu. Musisz przekrzywič rękę.
Byłe szybki, ale...
Aaron!
Czemu...? Czemu...?
Sullivan?
- Tata! - Co ty tu robisz, Sullivan?
- Co ty tu robisz? - Wuj Nathan...
To długa historia.
Nie szkodzi. Póniej mi powiesz.
Jak dobrze was obu widzieč.
Wiedziałem, że dacie sobie radę.
Wiecie, czemu wróciłem? Dostałem pracę w APP.
- Jestem wyższym urzędnikiem. - wietnie!
A najwspanialsza w tym wszystkim jest pensja.
65 dolarów miesięcznie.
- 65 dolarów! - Tak jest!
A nie mówiłem, że nie ma się co martwič?
Nie marnujmy czasu, tylko jedmy po mamę
i pójdziemy obejrzeč mieszkanie.
- Co wy na to? - A nasze rzeczy?
Kupimy sobie nowe. Będę zarabiał 65 dolarów miesięcznie.
Nie!
Nie zostawię Benowi swoich rzeczy.
Wszystko już załatwione.
Mama czeka, Donald Miller też.
Możemy się wprowadzič od ręki.
Musiałbym zapłacič rachunek, aby mógł zabrač swoje rzeczy.
A ja nie mam zamiaru go płacič.
Czemu aż tak bardzo ci na tym zależy?
Bo tak.
- Dojdziemy do was. - My?
Sullivan idzie ze mnaš.
Zostaję z Aaronem.
Jak sobie chcecie...
Ja idę.
Nie zdołasz przechytrzyč Bena.
W życiu.
l co zrobimy?
Cofnij się! Puszczam.
Ja wezmę walizki, ty zajmij się resztaš.
Dobra!
Kogo tam szukasz, spryciarzu?
Nie twój interes.
Co się tak grubo ubrał?
Kumpel powiedział mi kiedy, że psa da się nauczyč chodzič na dwóch łapach,
ale to wciaż będzie pies.
Zapomniałe, co ci mówiłem? Dawaj to jabłko! No już!
Wsadzę cię za kratki. Oddawaj to jabłko!
- Hej, gruba winio! - Czyżby?
Uważaj lepiej pod nogi, góro sadła.
Wpakowałe się w niezłe tarapaty, ty mały...
Wynocha mi stašd!
Ty mały bękarcie!
Wynocha mi stašd!
Sukinsyn!
A niech cię!
Pozwolę wam tu zostač do przyjazdu rodziców.
Klucze wręczę waszemu ojcu.
Dziękujemy.
- Co to takiego? - Farby.
- Zaniesiemy je panu Sandozowi. - Rozumiem.
Słyszysz mnie?
Tak!
Słyszysz mnie?
Tak, słyszę!
Rety!
- Aaron? Sullivan? - Jest tam kto?
Przyjechali!
- Jest tam kto? - Mamusia.
Czeč!
- Urosłe. - Wydajesz się wyższy.
lle tu różnych rzeczy, mamo.
Nie chcesz się przywitač z matkaš?